افسوس كه آدمي ، به هواي خوشامدو تحسين ديگران ، بندهايي اسيركننده ، بردست و پا و پروبال جان خويش مي بنددو از سبكبالي و چالاكي روان خويش ، مي كاهد !
درهواي آنكه گويندت زهي !
بسته اي بر گردن جانت زهي
كساني كه از فطرت پاك انساني بيرون نشده باشند و غبارهاي گناهان ، ديدگان جانشان را تيره نساخته باشد ، به وضوح مي توانند تشخيص دهند كه كدام جشن ، فرخنده و مبارك است و كدامين جشن ، نافرخنده و نامبارك .

راستي كه اگر آدمي بتواند خويشتن را از بند وابستگيهاي ناروا وقيد مراعات عقيده و نظر ديگران ، برهاند و نگران احساس و خيال مردمان درباره خود نباشد ، چه سعادتمند است !
خوشا آنان كه وظيفه خويش را بشناسند وبي توجه به ديدگاه ديگران ، به كار خود پردازند !

دخالتهاي نابجا

حرمت شكني

پاسداشت حرمت والدين ، واجب است وبي حرمتي به قلمرو حشمت آنان حرام است . بزرگداشت آنان از وظايف حتمي فرزندان و عروس وداماد است . احترام به ايشان محبت و احسانشان به جوانان را افزون مي كند و رضايت والدين موجب خشنودي خداوند سبحان مي شود و خرسندي خداوند به زندگاني جوانان ، بركت وصفا مي دهد و به زوجهاي جوان حسن عاقبت مي بخشد .
سوگمندانه ، پاره اي از جوانان ، آنگاه كه همسر خويش را يافتند و با او همدم شدند ، پدر و مادر را از ياد مي برند و يا به آنان كم توجهي مي نمايند وبي مهري مي ورزندوگاهي به ايشان بي احترامي مي كنند . به بزرگان ، ادب ننهادن و حرمتشان را شكستن ، نشانه بي ادبي و بي حرمتي حرمت شكنان است .
گاهي مي شود كه مادر داماد ، پس از آوردن عروس و حتي به محض نامزدي ، احساس مي كند كه پسرش ، ديگر آن محبت وتوجه پيشين را به او ندارد! اين پديده ناگهاني و نامهربانانه ، براي مادر بسيار ناگوار است و چه بسا كه بر آن تاب نياورد و تلخكامي اش را به پسر و عروسش سرايت دهد و آنگاه است كه نزاعها و كشمكشها سر مي گيرد و همه را تلخكام مي كند . مادر عروس نيز همين گونه است بي مهري عروس و داماد به والدين همسرشان ، از بي تدبيری و نازيركي است و چه بسا آتشي افروخته شودكه دودش چشم همه شان رابسوزاند . دربسياري از نزاعهاي عروس با والدين داماد ونيز داماد با والدين عروس ، بي كفايتي داماد و عروس ديده مي شود . اگر عروس وداماد ، همه جوانب را بنگرند و حق هركس را به جاي خود ادا كنند ، بسياري از اين دعواها و كشمكشهاي موجود در خانواده هاي ما پيش نمي آيد .
عاقل آن است كه حال دو طرف را مراعات كند وهيچ كدام را فداي ديگري نكند . آدمي حق ندارد والدين خويش را فداي همسرش كند و يا همسرش را فداي پدر ومادر كند. مگر نگاهداري حرمت هركدام ممكن نيست !؟ چرا در بسياري از خانواده هاي ما دعواهاي حرمت شكن و اعصاب سوز برپاست !
البته والدين و بزرگان نيز بايد حال جوانان را مراعات كنند . آنان كه راهدانان حيات اند و رموز زندگاني را بهتر مي دانند و به چم و خم اين جاده هزارپيچ آشنايند، دست جوانان رابگيرند و عزيزانشان را در طريق رسيدن به مقصد هدايت نمايند .

هشدار !